تفسیر آیهٔ ۸۹ سورهٔ انبیاء

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: «وَ زَكَرِيّٰا إِذْ نٰادىٰ رَبَّهُ رَبِّ لاٰ تَذَرْنِي فَرْداً وَ أَنْتَ خَيْرُ الْوٰارِثِينَ» (و زکریا را [یاد کن] آن هنگام که پروردگارش را ندا داد: پروردگارا، مرا تنها مگذار و تو بهترین وارثانی)؛ این سخن معطوف است به آنچه موارد پیشین به آن عطف شده بودند؛ یعنی: و یاد کن زکریا را آن هنگام که پروردگارش را ندا داد و فرزندی طلبید؛ و این سخنِ او:

«رَبِّ لاٰ تَذَرْنِي فَرْداً » (پروردگارا، مرا تنها مگذار)،

بیانگر همان ندای اوست؛ و مراد از تنها واگذاشتنش این است که بدون فرزندی رها شود که وارث او گردد.

و فرمودهٔ او: «وَ أَنْتَ خَيْرُ الْوٰارِثِينَ » (و تو بهترین وارثانی)، از نظر لفظ، ستایش و سپاسِ خدای متعال است و با توجه به موقعیت سخن، نوعی تنزیه (پیراسته و بی‌همتا دانستن) او به شمار می‌رود؛ زیرا از آنجا که گفت: «لاٰ تَذَرْنِي فَرْداً » (مرا تنها مگذار)—که کنایه از طلب وارث است—و از سوی دیگر خدای پاک و منزه وارث همه چیز است، حق‌تعالی را از اینکه دیگری در حقیقتِ وراثت با او شریک باشد منزه دانست و جایگاه او را از برابری با دیگران فراتر برد و گفت: «وَ أَنْتَ خَيْرُ الْوٰارِثِينَ » (و تو بهترین وارثانی).

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۸۹ و ۹۰ با هم

داستان زکریا و یحیی (ع) پیش از این در اوایل سورهٔ مریم گذشت.