تفسیر آیهٔ ۷۷ سورهٔ انبیاء

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۷۶ و ۷۷ با هم

خدای متعال می‌فرماید: «وَ نُوحاً إِذْ نٰاديٰ مِنْ قَبْلُ فَاسْتَجَبْنٰا لَهُ » (و نوح را [یاد کن] آن‌گاه که پیش‌تر ندا داد، پس [دعای] او را اجابت کردیم) تا پایانِ دو آیه؛ یعنی: و یاد کن نوح را هنگامی که پیش از ابراهیم و دیگر پیامبرانی که همراه او یاد شدند، پروردگارش را ندا داد و ما پاسخش را دادیم. ندای او همان سخنی است که خدای سبحان [در سورهٔ قمر: ۱۰] از او حکایت فرموده است: «فَدَعٰا رَبَّهُ أَنِّي مَغْلُوبٌ فَانْتَصِرْ » (پس پروردگارش را خواند که من مغلوب شده‌ام، پس انتقام [مرا] بستان و یاری‌ام کن). و مراد از «اهلِ» او، نزدیکانِ خاص او هستند، مگر همسرش و فرزندش که غرق شد. «کرب» (کرب) به معنای اندوهِ شدید است؛ و این سخن خدای متعال که: «وَ نَصَرْنٰاهُ مِنَ الْقَوْمِ » (و او را در برابر آن قوم یاری دادیم)، گویا «نصر» متضمنِ معنای نجات دادن و مانند آن است و به همین جهت با «مِن» متعدی شده است (یعنی او را از چنگال آن قوم رهانیدیم و یاری کردیم)، و بقیهٔ آیه نیز روشن است.

داستان نوح (ع) پیش از این در تفسیر سورهٔ هود در همین کتاب گذشت.