وَلَئِن مَّسَّتۡهُمۡ نَفۡحَةٞ مِّنۡ عَذَابِ رَبِّكَ لَيَقُولُنَّ يَٰوَيۡلَنَآ إِنَّا كُنَّا ظَٰلِمِينَ
و اگر نسیمی از عذاب پروردگارت به آنان برسد، بی‌تردید خواهند گفت: «ای وای بر ما! قطعاً ما ستمکار بودیم.»
تفسیر آیهٔ ۴۶ سورهٔ انبیاء، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۴، صفحهٔ ۲۹۱ تا ۲۹۲ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/21/46/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال می‌فرماید: «وَ لَئِنْ مَسَّتْهُمْ نَفْحَهٌ مِنْ عَذٰابِ رَبِّكَ لَيَقُولُنَّ يٰا وَيْلَنٰا إِنّٰا كُنّٰا ظٰالِمِينَ » (و اگر شمه‌ای از عذاب پروردگارت به آنان برسد، بی‌تردید خواهند گفت: ای وای بر ما که ستمکار بودیم!). «نَفْحه» اصابت و پیش‌آمدی اندک از عذاب است؛ و مراد آن است که بیم‌دادن با آیات تذکربخش سودی به حال اینان ندارد، بلکه نیازمندند به اینکه شمه‌ای از عذاب به آنان برسد تا ناچار گردند و ایمان بیاورند و به ستمگریِ خویش اعتراف کنند.