تفسیر آیهٔ ۴۲ سورهٔ انبیاء

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: «قُلْ مَنْ يَكْلَؤُكُمْ بِاللَّيْلِ وَ النَّهٰارِ مِنَ الرَّحْمٰنِ بَلْ هُمْ عَنْ ذِكْرِ رَبِّهِمْ مُعْرِضُونَ » (بگو: کیست که شما را در شب و روز از [عذابِ خدای] رحمان نگه دارد؟ بلکه آنان از یاد پروردگارشان روی‌گردانند). «کلاءت» به معنای حفظ و نگهداری است. معنا چنین است: از آنان بپرس چه کسی آنان را از [عذاب] رحمان نگه می‌دارد اگر او بخواهد عذابشان کند؟ سپس با اعراض از تأثیر پند و هشدار در آنان، فرمود: «بَلْ هُمْ عَنْ ذِكْرِ رَبِّهِمْ » یعنی از قرآن، «مُعْرِضُونَ » (روی‌گردانند)؛ از این رو به آن اعتنایی نمی‌کنند و وقتی آن را برایشان تلاوت می‌کنی، نمی‌خواهند بدان گوش فرادهند. و گفته شده است مراد از ذکر، مطلق اندرزها و دلایل روشن است.