تفسیر آیهٔ ۴۱ سورهٔ انبیاء

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: «وَ لَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِنْ قَبْلِكَ فَحٰاقَ بِالَّذِينَ سَخِرُوا مِنْهُمْ مٰا كٰانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ » (و بی‌گمان پیامبرانی پیش از تو نیز مسخره شدند، پس دامن‌گیرِ مسخره‌کنندگان شد همان چیزی که به ریشخند می‌گرفتند). در مجمع‌البیان فرموده است: تفاوت میان «سخریه» (مسخره کردن) و «هزء» (استهزا) در این است که در سخریه معنای طلب خواری نهفته است، زیرا تسخیر به معنای خوار و رام کردن است؛ اما هزء، مقتضی کوچک شمردنِ منزلت و شأن از طریق گفتار است.

پایان سخن او. و «حیق» به معنای فرود آمدن و دامن‌گیر شدن است؛ و مراد از آنچه بدان استهزا می‌کردند، همان عذاب است. در این آیه دلداری‌ای برای پیامبر (ص) و بیم‌دادن و تهدیدی برای کافران نهفته است.