تفسیر آیهٔ ۳۲ سورهٔ انبیاء

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: «وَ جَعَلْنَا السَّمٰاءَ سَقْفاً مَحْفُوظاً وَ هُمْ عَنْ آيٰاتِهٰا مُعْرِضُونَ » (و آسمان را سقفی محفوظ قرار دادیم، در حالی که آنان از نشانه‌های آن روی‌گردانند). گویا مقصود از محفوظ بودن آسمان، پاسداریِ آن از دستبرد شیاطین است؛ چنان‌که فرمود: «وَ حَفِظْنٰاهٰا مِنْ كُلِّ شَيْطٰانٍ رَجِيمٍ» (حجر: ۱۷؛ و آن را از هر شیطان رانده‌شده‌ای نگاه داشتیم). و مراد از نشانه‌های آسمان، همان پدیده‌های گوناگون آسمانی است که بر یگانگی تدبیر هستی و پیوند آن با آفرینندهٔ یکتایش دلالت دارد.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۳۰ تا ۳۳ با هم

این آیه و سه آیهٔ پس از آن، برهانی است بر یگانگی خدای متعال در پروردگاری همهٔ جهان، که آن را به مناسبت کشیده شدنِ سخن به توحید و نفی معبودانی که مشرکان به جای خدا برگزیده بودند آورده است؛ همان‌ها که فرشتگان را—که در شمار معبودانشان بودند—فرزندان خدا می‌دانستند، و باورشان را بر این پایه نهاده بودند که آفرینش و هستی‌بخشی از آنِ خداوند است. ادامه در متن کامل