تفسیر آیهٔ ۳۱ سورهٔ انبیاء

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: «وَ جَعَلْنٰا فِي الْأَرْضِ رَوٰاسِيَ أَنْ تَمِيدَ بِهِمْ وَ جَعَلْنٰا فِيهٰا فِجٰاجاً سُبُلاً لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُونَ » (و در زمین کوه‌هایی استوار نهادیم تا مبادا [زمین] آنان را بلرزاند و مضطرب کند، و در آن راه‌هایی فراخ پدید آوردیم تا شاید راه یابند). در مجمع البیان آمده است: «رواسی» همان کوه‌هایند؛ و ریشهٔ آن «رَسَتْ تَرْسُو رَسْواً» زمانی به کار می‌رود که چیزی به سبب سنگینی‌اش پابرجا و ثابت شود؛ از این رو کوه «راسیه» (استوار) است؛ چنان‌که کشتی هنگام توقف، چون در جای خود آرام و استوار گیرد، گویند پهلو گرفت و استوار شد. «مَیْد» اضطراب، تکان خوردن و رفتن به این سو و آن سو است، و «فَجّ» راهِ گشادهٔ میان دو کوه را گویند. (پایان نقل).

و معنای آیه چنین است: و در زمین کوه‌هایی پابرجا قرار دادیم تا مبادا زمین متمایل شود و آنان را دچار لرزش و ناآرامی سازد، و در میان آن کوه‌ها راه‌هایی فراخ پدید آوردیم که راه‌های آمدوشدند تا شاید با پیمودن آن‌ها به مقصدها و سکونتگاه‌های خود راه یابند.

در این آیه نشانه‌ای است بر این‌که کوه‌ها با زمین‌لرزه‌ها ارتباطی ویژه دارند و اگر کوه‌ها نبودند، پوستهٔ زمین دستخوش ناآرامی و لرزش می‌شد.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۳۰ تا ۳۳ با هم

این آیه و سه آیهٔ پس از آن، برهانی است بر یگانگی خدای متعال در پروردگاری همهٔ جهان، که آن را به مناسبت کشیده شدنِ سخن به توحید و نفی معبودانی که مشرکان به جای خدا برگزیده بودند آورده است؛ همان‌ها که فرشتگان را—که در شمار معبودانشان بودند—فرزندان خدا می‌دانستند، و باورشان را بر این پایه نهاده بودند که آفرینش و هستی‌بخشی از آنِ خداوند است. ادامه در متن کامل