۞ وَمَن يَقُلۡ مِنۡهُمۡ إِنِّيٓ إِلَٰهٞ مِّن دُونِهِۦ فَذَٰلِكَ نَجۡزِيهِ جَهَنَّمَۚ كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلظَّٰلِمِينَ
و هر کس از آنان بگوید: «من معبودی به جای او هستم»، او را به دوزخ کیفر می‌دهیم؛ ستمکاران را این‌گونه جزا می‌دهیم.
تفسیر آیهٔ ۲۹ سورهٔ انبیاء، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۴، صفحهٔ ۲۷۷ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/21/29/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال می‌فرماید: «وَ مَنْ يَقُلْ مِنْهُمْ إِنِّي إِلٰهٌ مِنْ دُونِهِ فَذٰلِكَ نَجْزِيهِ جَهَنَّمَ كَذٰلِكَ نَجْزِي الظّٰالِمِينَ » (و هر کس از آنان بگوید: «من معبودی جز او هستم»، او را به دوزخ کیفر می‌دهیم؛ ستمکاران را این‌گونه کیفر می‌دهیم). یعنی هر کس چنین بگوید ستمکار است و ما او را به دوزخ کیفر می‌دهیم، چرا که دوزخ سزای ستمکار است؛ و آیه گزاره‌ای شرطی است و جملهٔ شرطی مستلزم تحقق شرط نیست (لازمه‌اش این نیست که چنین ادعایی حتماً رخ دهد).