تفسیر آیهٔ ۱۰۰ سورهٔ انبیاء

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: «لَهُمْ فِيهٰا زَفِيرٌ وَ هُمْ فِيهٰا لاٰ يَسْمَعُونَ » (برای آنان در آنجا ناله‌ای زار و برآمده از درون است و آنان در آن چیزی نمی‌شنوند). «زَفِیر» صدایی است که با فرو بردنِ نفس به درون برمی‌آید؛ از همین رو آن را به صدای الاغ (عرعر) تفسیر کرده‌اند. و اینکه آنان چیزی نمی‌شنوند، کیفر نشنیدنِ سخن حق در دنیاست؛ همان‌طور که نابینا بودنشان [در رستاخیز]، کیفر رویگردانی از نگریستن در نشانه‌های خدا در دنیاست.

در این آیه، به نشانهٔ اعراض از سخن گفتن با کافران، جهت خطاب از آنان به پیامبر (ص) برگشته است تا بدحالیِ آنان را برای دیگران بیان کند؛ بر این اساس، ضمیرهای جمع تنها ویژهٔ کافران است، نه برای کافران و معبودان با هم.