تفسیر آیهٔ ۶۰ سورهٔ بقره

تفسیر این آیه در المیزان

بیان آیات

خدای متعال می‌فرماید: «وَ لاٰ تَعْثَوْا»؛ «عَیْث» و «عُثِيّ» به معنای سخت‌ترین و شدیدترین تباهی و فساد است.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بحث روایی) [دربارهٔ صابئان

تفسیر آیه‌های ۵۷ و ۶۰ با هم

و نیز در تفسیر قمی دربارهٔ این سخن خدای متعال: «وَ ظَلَّلْنٰا عَلَيْكُمُ الْغَمٰامَ» (و ابر را بر فراز سرتان سایه‌بان کردیم...) آمده است: هنگامی که موسی بنی‌اسرائیل را از دریا عبور داد، در بیابانی بی‌آب‌وعلف فرود آمدند؛ پس گفتند: «ای موسی! ما را به هلاکت انداختی و کشتی، و ما را از آبادی به بیابانی بیرون آوردی که در آن نه سایه‌ای هست، نه درختی و نه آبی!» در پی آن، روزها ابری می‌آمد و آنان را از آفتاب سایه می‌بخشید، و شب‌ها مَنّ (ماده‌ای خوراکی و شیرین مانند ترنجبین) بر آنان فرو می‌ریخت و روی گیاهان، درختان و سنگ‌ها قرار می‌گرفت و آنان از آن می‌خوردند. شامگاهان نیز پرنده‌ای بریان می‌آمد و بر سفره‌هایشان می‌نشست، و همین که می‌خوردند و می‌آشامیدند، پرواز می‌کرد و می‌رفت. همچنین همراه موسی سنگی بود که آن را در میان لشکر می‌گذاشت و سپس با عصایش به آن می‌زد، و همان‌گونه که خدا حکایت فرموده است، دوازده چشمه از آن می‌جوشید؛ پس آب به سوی هر سبط (شاخه و تیره‌ای از بنی‌اسرائیل) در اقامتگاهش روان می‌شد، و آنان دوازده سبط بودند.