وَلَمَّا بَرَزُواْ لِجَالُوتَ وَجُنُودِهِۦ قَالُواْ رَبَّنَآ أَفۡرِغۡ عَلَيۡنَا صَبۡرٗا وَثَبِّتۡ أَقۡدَامَنَا وَٱنصُرۡنَا عَلَى ٱلۡقَوۡمِ ٱلۡكَٰفِرِينَ
و هنگامی که در برابر جالوت و سپاهیانش صف کشیدند، گفتند: «پروردگارا! بر ما شکیبایی فرو ریز، گام‌هایمان را استوار ساز و ما را بر گروه کافران پیروز گردان.»
تفسیر آیهٔ ۲۵۰ سورهٔ بقره، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۲، صفحهٔ ۲۹۳ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/2/250/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال می‌فرماید: «وَ لَمّٰا بَرَزُوا لِجٰالُوتَ وَ جُنُودِهِ «إلخ»» (و هنگامی که با جالوت و سپاهیانش روبه‌رو شدند...). «بروز» همان آشکار شدن است، و واژه «بِراز» (هماوردی) نیز از همین ریشه و به معنای ظاهر شدن برای جنگ است. «افراغ» یعنی ریختن ماده‌ای روان در قالب، و مقصود این است که خدای پاک و منزه به اندازه ظرفیتشان بر آنان شکیبایی فرو ریخت؛ از این رو استعاره‌ای کنایی و لطیف است. همچنین استوار ساختن گام‌ها (تثبیت اقدام)، کنایه از پایداری و فرار نکردن است.