تفسیر آیهٔ ۶۱ سورهٔ مریم

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: «جَنّٰاتِ عَدْنٍ الَّتِي وَعَدَ الرَّحْمٰنُ عِبٰادَهُ بِالْغَيْبِ إِنَّهُ كٰانَ وَعْدُهُ مَأْتِيًّا » (باغ‌های ماندگاری که [خدای] رحمان در نهان به بندگانش وعده داده است؛ به‌راستی که وعدهٔ او تحقق‌یافتنی است). «عَدْن» به معنای اقامت و ماندگاری است، ازاین‌رو نامیده‌شدن آن باغ‌ها به عدن، به جاودانگی‌اش برای واردشوندگان اشاره دارد. و «وعده به غیب» یعنی وعده دادن به چیزی که در دایرهٔ درک و حواسِ وعده‌گیرنده نیست، و «مَأْتِيّ» بودنِ وعده نیز به معنای تخلف‌ناپذیری آن است. در مجمع‌البیان آمده است:

«و اسم مفعول در اینجا [مَأْتیّ] به معنای اسم فاعل [آتی] است؛ زیرا به هر چه برسی، آن نیز به تو رسیده است و هر چه به تو رسد، تو نیز به آن رسیده‌ای؛ چنان‌که گفته می‌شود: «أَتَيْتُ خَمْسِينَ سَنَةً» (به پنجاه‌سالگی رسیدم) و «أَتَتْ عَلَيَّ خَمْسُونَ سَنَةً» (پنجاه سال بر من گذشت). و نیز گفته‌اند: موعودْ همان بهشت است، و مؤمنان به بهشت درمی‌آیند». پایان سخن مجمع‌البیان.