تفسیر آیهٔ ۲۲ سورهٔ مریم

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: «فَحَمَلَتْهُ فَانْتَبَذَتْ بِهِ مَكٰاناً قَصِيًّا » (پس به او باردار شد و با او به مکانی دوردست کناره گرفت). «قَصیّ» یعنی دور؛ یعنی به آن کودک باردار شد و با او کناره گرفت و در جایی دور از کسان خود گوشه‌نشینی گزید.

بحث روایی

در مجمع‌البیان آمده است: و از امام باقر (ع) روایت شده است: «أنه يعني جبرئيل تناول جيب مدرعتها فنفخ فيه نفخه-فكمل الولد في الرحم من ساعته-كما يكمل الولد في أرحام النساء تسعه أشهر- فخرجت من المستحم و هي حامل محج مثقل-فنظرت إليها خالتها فأنكرتها-و مضت مريم علي وجهها مستحيه من خالتها و من زكريا» (او — یعنی جبرئیل — گریبان پیراهن مریم را گرفت و در آن دمشی دمید؛ پس کودک در همان ساعت در رَحِم کامل شد، همان‌گونه که کودک در رحم زنان در نه ماه کامل می‌شود؛ پس مریم از حمام بیرون آمد در حالی که باردار، دارای شکمی برآمده و سنگین‌بار بود؛ خاله‌اش به او نگریست و وضع او را ناآشنا و دگرگون دید، و مریم، در حالی که از خاله‌اش و از زکریا شرمسار بود، سر به راه خود نهاد و رفت)،

و گفته شده است: «كانت مده حملها تسع ساعات:» (مدت بارداری او نُه ساعت بود:)

و این مطلب از امام صادق (ع) روایت شده است.

می‌گویم: در برخی از روایات آمده است که مدت بارداریِ او شش ماه بوده است.