ذَٰلِكَ جَزَآؤُهُم بِأَنَّهُمۡ كَفَرُواْ بِـَٔايَٰتِنَا وَقَالُوٓاْ أَءِذَا كُنَّا عِظَٰمٗا وَرُفَٰتًا أَءِنَّا لَمَبۡعُوثُونَ خَلۡقٗا جَدِيدًا
این کیفر آنان است؛ از آن رو که به آیات ما کفر ورزیدند و گفتند: «آیا وقتی استخوان‌هایی پوسیده و ذره‌هایی خرد و پراکنده شدیم، باز هم در هیئت آفرینشی نو برانگیخته می‌شویم؟!»
تفسیر آیهٔ ۹۸ سورهٔ اسراء، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۳، صفحهٔ ۲۰۹ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/17/98/
تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر
بیان
تفسیر آیه‌های ۹۷ و ۹۸ با هم
سخن خدای متعال که می‌فرماید: « وَ نَحْشُرُهُمْ يَوْمَ الْقِيٰامَهِ عَليٰ وُجُوهِهِمْ » (و روز رستاخیز آنان را به رو درافتاده محشور می‌کنیم...) تا پایان این دو آیه؛ «عُمی»، «بُکم» و «صُم» جمع‌های «اعمی» (نابینا)، «ابکم» (لال) و «اصم» (ناشنوا) هستند. «خَبْو» و «خُبُوّ» آتش به معنای فرونشستن شعلهٔ آن است و «سعیر» زبانهٔ آتش است؛ و معنای آیه آشکار است.