إِذۡ دَخَلُواْ عَلَيۡهِ فَقَالُواْ سَلَٰمٗا قَالَ إِنَّا مِنكُمۡ وَجِلُونَ
هنگامی که بر او وارد شدند و سلام گفتند؛ [ابراهیم] گفت: «ما از شما بیمناکیم.»
تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر
بیان
تفسیر آیه‌های ۵۲ و ۵۳ با هم
خدای متعال می‌فرماید: « إِذْ دَخَلُوا عَلَيْهِ فَقٰالُوا سَلاٰماً قٰالَ إِنّٰا مِنْكُمْ وَجِلُونَ قٰالُوا لاٰ تَوْجَلْ إِنّٰا نُبَشِّرُكَ بِغُلاٰمٍ عَلِيمٍ » (هنگامی که بر او وارد شدند و سلام گفتند؛ [ابراهیم] گفت: «ما از شما بیمناکیم!» گفتند: «مترس که ما تو را به پسری بسیار دانا مژده می‌دهیم»). ضمیر جمع در « دَخَلُوا » (وارد شدند) و در هر دو جای « فَقٰالُوا » / «قٰالُوا» (گفتند) به فرشتگان بازمی‌گردد؛ پس سخن آنان:
تفسیر آیهٔ ۵۲ سورهٔ حجر، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۲، صفحهٔ ۱۸۰ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/15/52/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
« سَلاٰماً » درود و تحیت است و در تقدیر «نسلّم علیک سلاماً» (به تو سلام می‌گوییم سلامی) است؛ و سخن ابراهیم (ع) که: « إِنّٰا مِنْكُمْ وَجِلُونَ » یعنی ما از شما ترسانیم، و «وَجَل» به معنای ترس و بیم است.
ابراهیم (ع) این سخن را پس از آن به آنان گفت که در مجلس آرام گرفتند و او گوساله‌ای بریان پیش رویشان نهاد، ولی آنان از آن نخوردند؛ پس هنگامی که دید دست‌هایشان به سوی آن دراز نمی‌شود، آنان را ناآشنا و بیگانه یافت و در دل از ایشان ترسی احساس کرد، همان‌طور که در سورهٔ هود آمده است؛ بنابراین داستان در اینجا به شیوهٔ چکیده و خلاصه بیان شده است.