تفسیر آیهٔ ۲ سورهٔ ماعون

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « فَذٰلِكَ الَّذِي يَدُعُّ الْيَتِيمَ » (پس او همان کسی است که یتیم را با تندی و خشونت می‌راند). «دَعّ» به معنای راندن با خشونت و ستمگری است. حرف «فاء» در « فَذٰلِكَ » برای القای معنای شرط است، و تقدیر سخن چنین است: آیا کسی را که روز جزا را انکار می‌کند دیدی و او را با صفات جداناشدنی از این تکذیبش شناختی؟ پس اگر او را نشناخته‌ای، او همان کسی است که یتیم را با خشونت می‌راند و به او جفا می‌کند و از سرانجام کار بد خود باکی ندارد؛ چرا که اگر روز جزا را انکار نمی‌کرد، از سرانجام آن می‌ترسید و اگر از آن می‌ترسید، به یتیم رحم می‌کرد.