تفسیر آیهٔ ۷ سورهٔ قارعه

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

و فرمودهٔ او: « فِي عِيشَهٍ رٰاضِيَهٍ »؛ واژهٔ «عیشه» با کسرهٔ عین، مانند «جِلسه»، بر وزن نوع است (بیانگر چگونگی و نوع زندگی)، و توصیف آن به «راضیه» (خشنود)—در حالی که خشنود در حقیقت دارندهٔ آن است—از باب مجاز عقلی است، یا به معنای «در زندگی‌ای دارای رضایت و خشنودی» می‌باشد.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۶ و ۷ با هم

خدای متعال می‌فرماید: « فَأَمّٰا مَنْ ثَقُلَتْ مَوٰازِينُهُ فَهُوَ فِي عِيشَهٍ رٰاضِيَهٍ »؛ این کلام اشاره به سنجش اعمال است و اینکه برخی اعمال در ترازو سنگین‌اند، یعنی آنچه نزد خداوند ارج و منزلتی دارد که همان ایمان و انواع طاعت‌هاست؛ و برخی اعمال این‌گونه نیستند، که همان کفر و انواع معصیت‌هایند. این دو دسته از نظر اثر تفاوت دارند؛ عمل سنگین، سعادت را در پی می‌آورد و عمل سبک، شقاوت را به دنبال دارد. بحث دربارهٔ معنای میزان در تفسیر سوره‌های پیشین گذشت.