تفسیر آیهٔ ۶۶ سورهٔ یونس

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « أَلاٰ إِنَّ لِلّٰهِ مَنْ فِي السَّمٰاوٰاتِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ » تا پایان آیه (آگاه باشید که هر کس در آسمان‌ها و هر کس در زمین است، از آنِ خداست...). در این آیه مالکیت خدای متعال بر هر کس در آسمان‌ها و زمین است بیان می‌شود؛ مالکیتی که با آن معنای ربوبیت برای معبود تحقق می‌یابد؛ چرا که پروردگار، مالک و تدبیرکنندهٔ امورِ مملوک خویش است. این مالکیت، تنها از آنِ خداوند است و او هیچ شریکی ندارد؛ بنابراین شریکانی که برایش می‌خوانند، از معنای شراکت بهره‌ای ندارند مگر همان مفهوم بی‌مصداقی که در گمان و پندار باطلِ این مشرکان شکل گرفته است.

بنابراین آیه شریکان مفروضِ آنان را با خدای متعال می‌سنجد و حکم می‌کند که نسبتِ آنان به خدای متعال، نسبتِ گمان و پندار واهی به حقیقت و حق است؛ و بقیهٔ معنای آیه نیز روشن است.

و فرمود: « مَنْ فِي السَّمٰاوٰاتِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ » (هر کس در آسمان‌ها و هر کس در زمین است) و نفرمود: «ما في السماوات و ما في الأرض» (هر چه در آسمان‌ها و هر چه در زمین است)؛ زیرا سخن دربارهٔ پروردگاریِ بندگان دارای عقل و شعور، یعنی فرشتگان و ثقلین (جن و انس) است.