سورهٔ ۲ · آیهٔ ۲۵۶ ترجمهٔ فارسی · جلد ۲لَآ إِكۡرَاهَ فِي ٱلدِّينِۖ قَد تَّبَيَّنَ ٱلرُّشۡدُ مِنَ ٱلۡغَيِّۚ فَمَن يَكۡفُرۡ بِٱلطَّٰغُوتِ وَيُؤۡمِنۢ بِٱللَّهِ فَقَدِ ٱسۡتَمۡسَكَ بِٱلۡعُرۡوَةِ ٱلۡوُثۡقَىٰ لَا ٱنفِصَامَ لَهَاۗ وَٱللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌدر دین هیچ اجباری نیست؛ بی‌تردید راه رشد از گمراهی آشکار شده است. پس هر کس به طاغوت (سرکشان و معبودهای باطل) کفر ورزد و به خدا ایمان آورد، قطعاً به دستاویزی استوار چنگ زده است که هیچ گسستی برای آن نیست، و خداوند شنوای داناست.خواندن تفسیر المیزان ←برو به تفسیر معنوی
سورهٔ ۲ · آیهٔ ۲۵۷ ترجمهٔ فارسی · جلد ۲ٱللَّهُ وَلِيُّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ يُخۡرِجُهُم مِّنَ ٱلظُّلُمَٰتِ إِلَى ٱلنُّورِۖ وَٱلَّذِينَ كَفَرُوٓاْ أَوۡلِيَآؤُهُمُ ٱلطَّٰغُوتُ يُخۡرِجُونَهُم مِّنَ ٱلنُّورِ إِلَى ٱلظُّلُمَٰتِۗ أُوْلَٰٓئِكَ أَصۡحَٰبُ ٱلنَّارِۖ هُمۡ فِيهَا خَٰلِدُونَخداوند سرپرست کسانی است که ایمان آورده‌اند؛ آنان را از تاریکی‌ها به سوی نور بیرون می‌برد. و کسانی که کافر شدند، سرپرستانشان طاغوتند که آنان را از نور به سوی تاریکی‌ها بیرون می‌رانند؛ آنان اهل آتشند و در آن جاودان خواهند بود.خواندن تفسیر المیزان ←برو به تفسیر معنوی
سورهٔ ۲ · آیهٔ ۲۵۸ ترجمهٔ فارسی · جلد ۲أَلَمۡ تَرَ إِلَى ٱلَّذِي حَآجَّ إِبۡرَٰهِـۧمَ فِي رَبِّهِۦٓ أَنۡ ءَاتَىٰهُ ٱللَّهُ ٱلۡمُلۡكَ إِذۡ قَالَ إِبۡرَٰهِـۧمُ رَبِّيَ ٱلَّذِي يُحۡيِۦ وَيُمِيتُ قَالَ أَنَا۠ أُحۡيِۦ وَأُمِيتُۖ قَالَ إِبۡرَٰهِـۧمُ فَإِنَّ ٱللَّهَ يَأۡتِي بِٱلشَّمۡسِ مِنَ ٱلۡمَشۡرِقِ فَأۡتِ بِهَا مِنَ ٱلۡمَغۡرِبِ فَبُهِتَ ٱلَّذِي كَفَرَۗ وَٱللَّهُ لَا يَهۡدِي ٱلۡقَوۡمَ ٱلظَّٰلِمِينَآیا از [داستان] آن کس که چون خدا به او پادشاهی بخشیده بود، با ابراهیم دربارهٔ پروردگارش به گفت‌وگو و ستیز برخاست آگاه نشدی؟ هنگامی که ابراهیم گفت: «پروردگار من همان کسی است که زنده می‌کند و می‌میراند»، او گفت: «من نیز زنده می‌کنم و می‌میرانم.» ابراهیم گفت: «همانا خداوند خورشید را از خاور برمی‌آورد، پس تو آن را از باختر برآور!» پس آن کس که کفر ورزیده بود مبهوت شد؛ و خداوند گروه ستمکاران را هدایت نمی‌کند.خواندن تفسیر المیزان ←برو به تفسیر معنوی
سورهٔ ۲ · آیهٔ ۲۵۹ ترجمهٔ فارسی · جلد ۲أَوۡ كَٱلَّذِي مَرَّ عَلَىٰ قَرۡيَةٖ وَهِيَ خَاوِيَةٌ عَلَىٰ عُرُوشِهَا قَالَ أَنَّىٰ يُحۡيِۦ هَٰذِهِ ٱللَّهُ بَعۡدَ مَوۡتِهَاۖ فَأَمَاتَهُ ٱللَّهُ مِاْئَةَ عَامٖ ثُمَّ بَعَثَهُۥۖ قَالَ كَمۡ لَبِثۡتَۖ قَالَ لَبِثۡتُ يَوۡمًا أَوۡ بَعۡضَ يَوۡمٖۖ قَالَ بَل لَّبِثۡتَ مِاْئَةَ عَامٖ فَٱنظُرۡ إِلَىٰ طَعَامِكَ وَشَرَابِكَ لَمۡ يَتَسَنَّهۡۖ وَٱنظُرۡ إِلَىٰ حِمَارِكَ وَلِنَجۡعَلَكَ ءَايَةٗ لِّلنَّاسِۖ وَٱنظُرۡ إِلَى ٱلۡعِظَامِ كَيۡفَ نُنشِزُهَا ثُمَّ نَكۡسُوهَا لَحۡمٗاۚ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُۥ قَالَ أَعۡلَمُ أَنَّ ٱللَّهَ عَلَىٰ كُلِّ شَيۡءٖ قَدِيرٞیا مانند آن کس که بر آبادی‌ای گذشت که سقف‌هایش فرو ریخته و بر پایه‌هایش ویران شده بود؛ گفت: «چگونه خداوند این [مردگان] را پس از مرگشان زنده می‌کند؟» پس خداوند او را صد سال میراند، سپس برانگیخت [و] فرمود: «چه مدت درنگ کردی؟» گفت: «یک روز یا پاره‌ای از یک روز درنگ کردم.» فرمود: «[نه،] بلکه صد سال درنگ کرده‌ای! پس به خوراک و نوشیدنی‌ات بنگر که دگرگون نشده است، و به الاغت بنگر [که چگونه متلاشی شده]، و تا تو را نشانه‌ای برای مردم قرار دهیم، و به استخوان‌ها بنگر که چگونه آن‌ها را برمی‌آوریم [و پیوند می‌دهیم] و سپس بر آن‌ها گوشت می‌پوشانیم.» پس هنگامی که [حقیقت] بر او آشکار شد، گفت: «می‌دانم که خدا بر هر کاری تواناست.»خواندن تفسیر المیزان ←برو به تفسیر معنوی
سورهٔ ۲ · آیهٔ ۲۶۰ ترجمهٔ فارسی · جلد ۲وَإِذۡ قَالَ إِبۡرَٰهِـۧمُ رَبِّ أَرِنِي كَيۡفَ تُحۡيِ ٱلۡمَوۡتَىٰۖ قَالَ أَوَلَمۡ تُؤۡمِنۖ قَالَ بَلَىٰ وَلَٰكِن لِّيَطۡمَئِنَّ قَلۡبِيۖ قَالَ فَخُذۡ أَرۡبَعَةٗ مِّنَ ٱلطَّيۡرِ فَصُرۡهُنَّ إِلَيۡكَ ثُمَّ ٱجۡعَلۡ عَلَىٰ كُلِّ جَبَلٖ مِّنۡهُنَّ جُزۡءٗا ثُمَّ ٱدۡعُهُنَّ يَأۡتِينَكَ سَعۡيٗاۚ وَٱعۡلَمۡ أَنَّ ٱللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٞو [یاد کن] هنگامی را که ابراهیم گفت: «پروردگارا، به من بنمای که چگونه مردگان را زنده می‌کنی؟» فرمود: «مگر ایمان نیاورده‌ای؟» گفت: «چرا، ولی تا دلم آرام گیرد.» فرمود: «پس چهار پرنده برگیر و آن‌ها را به‌سوی خویش متمایل ساز [و پاره‌پاره کن]، سپس بر هر کوهی پاره‌ای از آن‌ها را بگذار؛ آن‌گاه آن‌ها را فراخوان تا شتابان به‌سویت بیایند، و بدان که خداوند شکست‌ناپذیر و سنجیده‌کار است.»خواندن تفسیر المیزان ←برو به تفسیر معنوی