تفسیر آیهٔ ۱۳ سورهٔ معارج

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

و در مجمع‌البیان فرموده است: «افتداء دفع ضرر از چیزی با دادن بدلی به جای آن است.» (پایان نقل). و فرموده است: «فصیله، گروهی است که به سبب بازگشت به پدری خاص، از مجموع قبیله که به پدری عام برمی‌گردند جدا شده است.» (پایان نقل). برخی نیز یادآور شده‌اند که فصیله، نزدیک‌ترین خویشاوندان او هستند که وی از آن‌ها جدا شده است، مانند نیاکان نزدیک.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۱۱ تا ۱۴ با هم

خدای متعال می‌فرماید: « يَوَدُّ الْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِي مِنْ عَذٰابِ يَوْمِئِذٍ بِبَنِيهِ وَ صٰاحِبَتِهِ وَ أَخِيهِ وَ فَصِيلَتِهِ الَّتِي تُؤْوِيهِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً ثُمَّ يُنْجِيهِ » (گناهکار آرزو می‌کند کاش می‌شد برای رهایی از عذاب آن روز، فرزندانش را فدیه دهد، و همسر و برادرش را، و قبیله‌اش را که به او پناه می‌دهد، و هر که را در روی زمین است همگی، تا سپس او را نجات بخشد). ادامه در متن کامل

تفسیر آیه‌های ۱۰ تا ۱۴ با هم

سیاق این آیات نسبت به فرمودهٔ خداوند: « وَ لاٰ يَسْئَلُ حَمِيمٌ حَمِيماً » (و هیچ دوست صمیمی از دوست صمیمی‌اش نمی‌پرسد)، سیاقِ اضراب و ترقّی (علاوه بر آن، فراتر رفتن از آن) است؛ از این رو می‌فهماند که شدت عذاب، مجرم را به جایی می‌رساند که نه تنها از حال دوست صمیمی‌اش نمی‌پرسد، بلکه آرزو می‌کند کاش از عذاب، با محبوب‌ترین و گرامی‌ترین نزدیکانش، یعنی فرزندان، همسر، برادر، خویشاوندان پناه‌دهنده‌اش و تمام کسانی که در زمین هستند فدیه دهد تا این فدیه او را نجات بخشد. ادامه در متن کامل

تفسیر آیه‌های ۱۱ تا ۱۴ با هم

معنای آیه چنین است: « يَوَدُّ » یعنی آرزو می‌کند؛ « اَلْمُجْرِمُ » یعنی کسی که به جرم آلوده است، چه کافر باشد چه غیر آن؛ « لَوْ يَفْتَدِي مِنْ عَذٰابِ يَوْمِئِذٍ » (کاش از عذاب آن روز فدیه می‌داد) و این همان چیزی است که آرزویش را دارد، و این جمله جانشین مفعول «یودّ» است؛ « بِبَنِيهِ » به فرزندانش که نزد او محبوب‌ترین… ادامه در متن کامل