وَقَالُواْ مَهۡمَا تَأۡتِنَا بِهِۦ مِنۡ ءَايَةٖ لِّتَسۡحَرَنَا بِهَا فَمَا نَحۡنُ لَكَ بِمُؤۡمِنِينَ
و گفتند: «هر معجزهای برای ما بیاوری تا ما را با آن افسون کنی، هرگز به تو ایمان نخواهیم آورد.»
تفسیر آیهٔ ۱۳۲ سورهٔ اعراف، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۸، صفحهٔ ۲۲۷ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/7/132/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال میفرماید: « وَ قٰالُوا مَهْمٰا تَأْتِنٰا بِهِ مِنْ آيَهٍ لِتَسْحَرَنٰا بِهٰا فَمٰا نَحْنُ لَكَ بِمُؤْمِنِينَ » (و گفتند: هر نشانهای برای ما بیاوری تا با آن ما را افسون کنی، ما هرگز به تو ایمان نخواهیم آورد). واژهٔ «مَهْما» از ادوات شرط و به معنای «هر چیز» است. این گفتهٔ آنان ناامید ساختنِ موسی بود از اینکه هرگز به او ایمان نخواهند آورد، حتی اگر هر نشانهای بیاورد. در گفتارشان: « مِنْ آيَهٍ لِتَسْحَرَنٰا بِهٰا » (از هر نشانهای تا ما را بدان جادو کنی)، تمسخر موسی نهفته است؛ زیرا آن را «آیه» (نشانه و معجزه) نامیدند، در حالی که هدفِ او را از آن، سحر کردنِ خود قلمداد کردند؛ یعنی تو برای ما جادو میآوری و نامش را نشانه میگذاری!