تفسیر آیهٔ ۱۱۸ سورهٔ اعراف

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

و سخن خدای متعال: « فَوَقَعَ الْحَقُّ » (پس حق آشکار و استوار شد)، در آن استعاره به کنایه به کار رفته است؛ بدین‌گونه که حق را به چیزی تشبیه کرده که گویی معلق است و سرانجام کارش دانسته نیست، که آیا با فروافتادن بر زمین و جا خوش‌کردن در آن استوار می‌گیرد یا نه؟ پس فروافتاد و استوار گشت؛ « وَ بَطَلَ مٰا كٰانُوا يَعْمَلُونَ » (و آنچه [از جادوگری] می‌کردند باطل و تباه شد).

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۱۱۷ و ۱۱۸ با هم

خدای متعال می‌فرماید: «وَ أَوْحَيْنٰا إِلَىٰ مُوسَىٰ أَنْ أَلْقِ» تا پایان دو آیه. کلمهٔ «أَنْ» تفسیریه است (که محتوای وحی را بیان می‌کند)؛ و «لَقْف» و «لَقَفان» به معنای برگرفتن و بلعیدن سریع چیزی است. «إفک» نیز برگرداندن چیزی از جهت و چهرهٔ اصلی‌اش است، و از همین رو بر دروغ اطلاق می‌شود. در این آیه جنبه‌هایی آشکار از ایجاز (کوتاه‌گویی) وجود دارد و تقدیر عبارت چنین است: «و پس از آن‌که ساحران بساط خود را افکندند، به موسی وحی کردیم که عصایت را بیفکن؛ پس آن را افکند و ناگهان ماری شد که آنچه را به دروغ پرداخته بودند، به‌سرعت می‌بلعید».

بحث روایی

تفسیر آیه‌های ۱۰۳ تا ۱۲۶ با هم

آنچه خداوند در کتاب خود از داستان آمدن موسی به‌سوی فرعون با آن رسالتی که خدا به او داده بود و او را با معجزهٔ عصا و دست درخشان همراه برادرش هارون تأیید کرد و آوردن آن دو نشانه، سپس گردآوری ساحران به دست فرعون و رویارویی با جادوی آنان، و چیره ساختن معجزهٔ موسی بر سحر آنان از سوی خداوند و ایمان آوردن ساحران حکایت فرموده، در مجموع از آنچه در این آیات آمده فراتر نمی‌رود. ادامه در متن کامل