قَالُواْ يَٰمُوسَىٰٓ إِمَّآ أَن تُلۡقِيَ وَإِمَّآ أَن نَّكُونَ نَحۡنُ ٱلۡمُلۡقِينَ
گفتند: «ای موسی، یا تو [نخست ابزارت را] می‌افکنی یا ما افکننده باشیم؟»
تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر
بحث روایی
تفسیر آیه‌های ۱۰۳ تا ۱۲۶ با هم
آنچه خداوند در کتاب خود از داستان آمدن موسی به‌سوی فرعون با آن رسالتی که خدا به او داده بود و او را با معجزهٔ عصا و دست درخشان همراه برادرش هارون تأیید کرد و آوردن آن دو نشانه، سپس گردآوری ساحران به دست فرعون و رویارویی با جادوی آنان، و چیره ساختن معجزهٔ موسی بر سحر آنان از سوی خداوند و ایمان آوردن ساحران حکایت فرموده، در مجموع از آنچه در این آیات آمده فراتر نمی‌رود. ادامه در متن کامل
تفسیر آیهٔ ۱۱۵ سورهٔ اعراف، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۸، صفحهٔ ۲۱۵ تا ۲۱۹ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/7/115/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال می‌فرماید: « قٰالُوا يٰا مُوسيٰ إِمّٰا أَنْ تُلْقِيَ وَ إِمّٰا أَنْ نَكُونَ نَحْنُ الْمُلْقِينَ » (گفتند: ای موسی، یا تو بیفکن و یا ما افکننده باشیم). ساحران او را میان دو کار مخیر ساختند: این‌که او افکنندهٔ عصایش باشد، یا آنان افکنندهٔ ریسمان‌ها و عصاهایی باشند که فراهم ساخته بودند. این مخیر ساختن در موقعیتی رخ داد که برای رویارویی با او کاملاً آماده شده بودند، و ناگزیر معنای اختیار دادن در آغاز کردن به انداختن را می‌رساند؛ یعنی اگر می‌خواهی ابتدا تو عصایت را بیفکن و اگر می‌خواهی نخست ما ریسمان‌ها و عصاهایمان را بیفکنیم.
در این پیشنهاد، نوعی سرسختی و خودداری نهفته است؛ زیرا نشان می‌دهد که به کار موسی هیچ اعتنایی نداشتند و برایشان یکسان بود که او پیش از آنان بیندازد یا پس از آنان، و در هر صورت از او پروا نمی‌کردند؛ چرا که مطمئن بودند خودشان پیروز خواهند شد. با این حال، چنین اختیاردادنی خالی از نوعی رعایت ادب نیز نیست.