تفسیر آیهٔ ۲۹ سورهٔ حاقه

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۲۸ تا ۳۰ با هم

خدای متعال می‌فرماید: « مٰا أَغْنيٰ عَنِّي مٰالِيَهْ هَلَكَ عَنِّي سُلْطٰانِيَهْ » (مال من دردی از من دوا نکرد، و قدرتم از کفم رفت و نابود شد!). این دو جمله، کلامی برخاسته از حسرت است که او هنگامی بر زبان می‌آورد که بی‌حاصلیِ کوشش خود در دنیا را می‌بیند؛ چرا که او می‌پنداشت کلید خوشبختی‌اش در زندگی، مال و قدرت است که هر ناگواری را از او دور می‌سازند و او را بر هر چه دوست دارد و می‌پسندد چیره می‌کنند. پس همهٔ توانش را در به دست آوردن آن دو صرف کرد و از پروردگار خویش و از هر حقی که به سویش فراخوانده می‌شد روی برتافت و دعوتگر حق را تکذیب نمود. اما هنگامی که گسسته شدن اسباب را دید و دریافت در روزی است که هیچ مال و فرزندی سود نمی‌بخشد، از روی حسرت و اندوه بی‌فایدگی مال و نابودی قدرتش را یادآور شد؛ و مگر این حسرت سودی دارد؟! خدای متعال می‌فرماید: « خُذُوهُ فَغُلُّوهُ -إلي قوله- فَاسْلُكُوهُ » (او را بگیرید و در زنجیر کشید... تا: او را در آن درآورید)؛ این آیه بازگویی فرمان خدای متعال به فرشتگان است که او را بگیرند و به آتش دوزخ درآورند، و در تقدیر چنین است: به فرشتگان گفته می‌شود: او را بگیرید و الخ؛ و « فَغُلُّوهُ » فرمانی برگرفته از «غَلّ» (با فتح غین) است، یعنی بستن با غُل؛ همان بندی که دست و پا و گردن را به هم می‌پیوندد و به زنجیر می‌کشد.