تفسیر آیهٔ ۴۸ سورهٔ انعام

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۳۷ تا ۵۵ با هم

استدلال‌های گوناگون بر ضد مشرکان دربارهٔ مسئلهٔ توحید و نشانهٔ پیامبری (معجزه). ادامه در متن کامل

تفسیر آیه‌های ۴۸ و ۴۹ با هم

خدای متعال می‌فرماید: « وَ مٰا نُرْسِلُ الْمُرْسَلِينَ إِلاّٰ مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ » (و ما پیامبران را جز مژده‌بخش و بیم‌دهنده نمی‌فرستیم) تا پایان این دو آیه؛ با این دو آیه روشن می‌سازد که ستمکاران خودِ آنانند، و اگر عذاب خدا به سراغشان بیاید، جز به سبب ستمگری‌شان هلاک نخواهند شد.

از همین رو سیاق سخن را دگرگون ساخت و روی سخن را متوجه پیامبر (ص) کرد تا خودِ او از چگونگی عذابش خبر دهد و عذرشان به کلی بریده شود؛ و تعبیر به صیغهٔ متکلم آورده شد تا نشان دهد این عذاب از پیشگاه عظمت و کبریا صادر می‌شود.

خلاصهٔ مضمون این است که خدای متعال به پیامبرش (ص) فرمان می‌دهد تا بر آنان حجت بیاورد که اگر عذاب خدا بر آنان فرود آید، جز ستمکارانشان را هلاک نخواهد ساخت. سپس خدای متعال به فرستاده‌اش می‌فرماید: مایی که این حجت را بر تو القا می‌کنیم و آورندهٔ عذابیم، به تو خبر می‌دهیم که فرستادن پیامبران از سوی ما تنها برای مژده‌بخشی و بیم‌دادن است؛ پس هر که ایمان آورد و به اصلاح بپردازد، بیمی بر او نخواهد بود، و هر که آیات ما را تکذیب کند، همو است که عذاب ما به سبب فسقش (نافرمانی و خروج از مرز بندگی) گریبانش را خواهد گرفت؛ پس باید در کار خویش بنگرند که از کدام‌یک از این دو دسته‌اند؟

و در مباحث گذشته، بحث مشروح و کامل دربارهٔ معنای ایمان، اصلاح، فسق و نیز معنای نفی ترس و اندوه از مؤمنان بیان شد.