تفسیر آیهٔ ۲ سورهٔ سجده

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « تَنْزِيلُ الْكِتٰابِ لاٰ رَيْبَ فِيهِ مِنْ رَبِّ الْعٰالَمِينَ » (فرو فرستادن این کتاب که هیچ تردیدی در آن نیست، از سوی پروردگار جهانیان است)؛ یعنی این، فرو فرستادنِ کتاب است. و «تنزیل» مصدری به معنای اسم مفعول (فرو فرستاده‌شده) است و اضافه شدنش به «الکتاب»، از قبیل اضافه شدن صفت به موصوف است؛ و معنا چنین است: این همان کتابِ فرودآمده است که هیچ شکی در آن راه ندارد.

و این سخن او: « مِنْ رَبِّ الْعٰالَمِينَ » (از سوی پروردگار جهانیان)، دارای حُسن آغاز (براعت استهلال: اشارهٔ لطیفِ مطلع سخن به مقصود اصلی) است برای آنچه سوره درصدد بیان آن است؛ یعنی یگانگی خدا و معاد که بت‌پرستان هر دو را انکار می‌کردند؛ زیرا چنان‌که بارها گذشت، بت‌پرستان به پروردگاری برای جهانیان باور ندارند، بلکه برای هر بخشی از جهان معبودی جداگانه می‌شناسند و برای مجموعهٔ معبودان نیز معبودی قائل‌اند که همان «الله» است؛ و خداوند از آنچه می‌گویند بسیار برتر و والاتر است.