ٱلَّذِينَ يُقِيمُونَ ٱلصَّلَوٰةَ وَيُؤۡتُونَ ٱلزَّكَوٰةَ وَهُم بِٱلۡأٓخِرَةِ هُمۡ يُوقِنُونَ
همان کسانی که نماز را برپا می‌دارند، زکات را می‌پردازند و به جهان آخرت یقین کامل دارند.
تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر
بیان
تفسیر آیه‌های ۲ تا ۴ با هم
خدای متعال می‌فرماید: « تِلْكَ آيٰاتُ الْكِتٰابِ الْحَكِيمِ هُديً وَ رَحْمَهً لِلْمُحْسِنِينَ -إلي قوله- يُوقِنُونَ » (این‌ها آیات کتاب پرحکمت است، که مایهٔ هدایت و رحمتی برای نیکوکاران است... تا آن‌جا که می‌فرماید: به آخرت یقین دارند)؛ تفسیر مفردات و واژگان این آیات در سوره‌های پیشین گذشت.
تفسیر آیهٔ ۴ سورهٔ لقمان، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۶، صفحهٔ ۲۰۹ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/31/4/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
و نیکوکاران را با برپاداشتن نماز و پرداخت زکات—که دو رکن اساسی در اعمال‌اند—و با یقین داشتن به آخرت وصف فرمود؛ یقینی که مستلزمِ توحید، رسالت و تقوای همه‌جانبه است. همهٔ این‌ها برای آن است که کتابِ الهی در برابر سخن بیهوده و سرگرم‌کننده قرار گیرد، و کسی که به این کتاب گوش فرامی‌دهد، در برابر کسی باشد که به سخنان بیهوده گوش می‌سپارد.