وَإِنَّكَ لَتُلَقَّى ٱلۡقُرۡءَانَ مِن لَّدُنۡ حَكِيمٍ عَلِيمٍ
و بی‌شک، قرآن از پیشگاه فرزانه‌ای دانا به تو فرا داده می‌شود.
تفسیر آیهٔ ۶ سورهٔ نمل، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۵، صفحهٔ ۳۴۰ تا ۳۴۱ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/27/6/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال می‌فرماید: « وَ إِنَّكَ لَتُلَقَّي الْقُرْآنَ مِنْ لَدُنْ حَكِيمٍ عَلِيمٍ » (و بی‌گمان تو قرآن را از پیشگاه فرزانه‌ای دانا دریافت می‌کنی). واژهٔ «تلقیه» در معنا نزدیک به تلقین (فراگرفتن از دیگری) است، و نکره آمدنِ « حَكِيمٍ عَلِيمٍ » (فرزانه‌ای دانا) برای بزرگداشت است؛ همچنین تصریح به اینکه این قرآن از جانب اوست، — یعنی خدای متعال — برای آن است که این حقیقت، حجتی بر رسالت پیامبر، تأییدی بر معارفِ گذشته و گواهی بر درستی داستان‌های پیامبران (ع) باشد که بعداً بیان خواهد فرمود.
و اختصاص دادن این دو نام گرامی (حکیم و علیم)، برای نشان دادن این است که قرآن از سرچشمهٔ حکمت فرود آمده است؛ بنابراین، هیچ نقض‌کننده‌ای آن را نقض نمی‌کند و هیچ سست‌کننده‌ای آن را به سستی نمی‌کشاند؛ و نیز از منبع علم نازل شده است، از این رو در خبرش دروغی راه ندارد و در داوری‌اش خطایی رخ نمی‌دهد.