تفسیر آیهٔ ۵ سورهٔ شعراء

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « وَ مٰا يَأْتِيهِمْ مِنْ ذِكْرٍ مِنَ الرَّحْمٰنِ مُحْدَثٍ إِلاّٰ كٰانُوا عَنْهُ مُعْرِضِينَ » (و هیچ یادآوریِ تازه‌ای از جانب خدای رحمان برایشان نمی‌آید، مگر آنکه از آن روی‌گردان می‌شوند). این سخن، بیانگر استمرارِ آنان بر تکذیبِ نشانه‌های خدا و جا افتادن و ریشه‌دار شدنِ اعراض از یاد خدا در جان‌هایشان است؛ چندان‌که هرگاه یادآوریِ تازه‌ای از سوی خدای رحمان برایشان می‌آمد و بدان فراخوانده می‌شدند، آن را با روی‌گردانی پس می‌زدند.

بنابراین هدف آیه، بیانِ روی‌گردانیِ همیشگیِ آنان از هر یادآوری است که برایشان بیاید، نه اینکه از یادآوریِ تازه روی بگردانند و به یادآوری پیشین رو بیاورند. و در ذکرِ صفت «الرحمن» اشاره‌ای است به اینکه یادآوری‌ای که به سوی آنان می‌آید، از همان صفت رحمت عام و فراگیر سرچشمه می‌گیرد که سامان‌بخش دنیا و آخرتشان است.

پیش از این در تفسیر آغاز سورهٔ انبیاء، سخنی دربارهٔ معنای «ذكرِ مُحدَث» (یادآوریِ نو و تازه) گذشت؛ پس به آنجا رجوع شود.