تفسیر آیهٔ ۱۴۰ سورهٔ شعراء

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۱۳۹ و ۱۴۰ با هم

نظیر این سخن، دربارهٔ پایان یافتن همهٔ داستان‌های هفت‌گانهٔ این سوره با این کلام الهی است: « إِنَّ فِي ذٰلِكَ لَآيَهً وَ مٰا كٰانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ وَ إِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ » (قطعاً در این سرگذشت نشانه‌ای است، ولی بیشترشان مؤمن نبودند، و بی‌گمان پروردگار تو همان شکست‌ناپذیرِ مهربان است). در این آیه دلالتی است بر اینکه بیشترِ ملت‌ها و اقوام از نشانه‌های خدا روی‌گردان‌اند، و اینکه خدای پاک و منزه شکست‌ناپذیری است که آنان را به سبب تکذیبشان کیفر می‌دهد، و مهربانی است که مؤمنان را به رحمت خود نجات می‌بخشد؛ و پیش‌تر در بحث هدف سوره به این نکته اشاره شد.

خدای متعال می‌فرماید: « فَكَذَّبُوهُ فَأَهْلَكْنٰاهُمْ إِنَّ فِي ذٰلِكَ لَآيَهً -إلي قوله- اَلرَّحِيمُ » (پس او را تکذیب کردند و ما هلاکشان ساختیم؛ قطعاً در این [سرگذشت] نشانه‌ای عبرت‌آموز است... و به‌راستی پروردگار تو همان شکست‌ناپذیر مهربان است). معنای این آیات از آنچه پیش‌تر گذشت روشن است.

بحث روایی

تفسیر آیه‌های ۱۲۳ تا ۱۴۰ با هم

در کتاب «کمال‌الدین» و «روضهٔ کافی» به سند خود از ابوحمزهٔ ثمالی از امام ابوجعفر، محمد بن علی الباقر (ع) در حدیثی روایت شده است که فرمود: نوح گفت: «همانا خداوند تبارک و تعالی پیامبری را برمی‌انگیزد که به او هود گفته می‌شود؛ او قومش را به‌سوی خداوند عزوجل فرا‌می‌خواند اما آنان تکذیبش می‌کنند، و خداوند عزوجل با تندباد هلاکشان می‌سازد. ادامه در متن کامل

و نوح به فرزندش سام فرمان داد که در آغاز هر سال این وصیت را بازخوانی و یادآوری کند و آن روز برایشان عید باشد تا در آن روز، برانگیخته‌شدن هود و زمانی را که در آن قیام می‌کند به یاد آورند و عهدش را تازه دارند. ادامه در متن کامل