تفسیر آیهٔ ۱۱ سورهٔ شعراء

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

و عبارت « أَ لاٰ يَتَّقُونَ » (آیا پروا نمی‌کنند؟) به صیغهٔ غایب آمده و توبیخی غیابی از سوی خدای متعال نسبت به آنان است؛ و آوردن آن در مقامِ بستن پیمان رسالت با موسی (ع)، به معنای این است که: به آنان بگو پروردگارم شما را بر ترک تقوا توبیخ می‌کند و می‌فرماید: آیا پروا نمی‌کنید؟

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۱۰ و ۱۱ با هم

خدای متعال می‌فرماید: « وَ إِذْ نٰاديٰ رَبُّكَ مُوسيٰ » تا فرمودهٔ او: «أَ لاٰ يَتَّقُونَ» (و [یاد کن] هنگامی را که پروردگارت موسی را ندا داد... آیا پروا نمی‌کنند؟)؛ یعنی یاد کن زمانی را که پروردگارت موسی را ندا داد و او را برای نجات بنی‌اسرائیل با رسالت به‌سوی قوم فرعون فرستاد؛ چنان‌که در سورهٔ طه و دیگر سوره‌ها به‌تفصیل بیان فرموده است.

و کلام الهی: « أَنِ ائْتِ الْقَوْمَ الظّٰالِمِينَ » (که به سوی قوم ستمکار برو) نوعی تفسیر برای آن ندا است؛ و توصیف نخستینِ آنان به «ستمکاران» و سپس بیان آن در مرتبهٔ دوم با عبارتِ «قوم فرعون»، برای اشاره به حکمت رسالت است؛ حکمتی که همانا ستمکاریِ آنان از طریق شرک و شکنجه دادنِ بنی‌اسرائیل است؛ چنان‌که در سورهٔ طه آمده است: «اذْهَبٰا إِليٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُ طَغيٰ -إلي أن قال- فَأْتِيٰاهُ فَقُولاٰ إِنّٰا رَسُولاٰ رَبِّكَ فَأَرْسِلْ مَعَنٰا بَنِي إِسْرٰائِيلَ وَ لاٰ تُعَذِّبْهُمْ» (به سوی فرعون بروید که او سرکشی کرده است... تا آنجا که فرمود: پس نزد او بروید و بگویید: ما فرستادگان پروردگار توییم، پس بنی‌اسرائیل را همراه ما بفرست و شکنجه‌شان مکن؛ طه: ۴۳-۴۷).