تفسیر آیهٔ ۱ سورهٔ شعراء

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۱ و ۲ با هم

خدای متعال می‌فرماید: « طسم تِلْكَ آيٰاتُ الْكِتٰابِ الْمُبِينِ » (طا، سین، میم. این‌ها آیه‌های کتاب روشنگر است [شعراء: ۱-۲]). اشاره با واژهٔ «تلک» (آن) به آیه‌های کتاب است؛ چه آنچه با نزول این سوره فرود می‌آید و چه آنچه پیش از این نازل شده است. و اختصاص دادن آن به اشارهٔ دور، برای دلالت بر والاییِ قدر و بلندیِ جایگاه آن است؛ و «المبین» از «أبانَ» و به معنای آشکار و هویدا شد، می‌باشد.

و معنا این است: آن آیه‌های بلندمرتبه و والامقام، آیه‌های کتابی است که الهی بودن و فرود آمدنش از نزد خدای پاک و منزه — به سبب نشانه‌های اعجازی که در آن است — کاملاً هویدا و روشن است؛ هرچند این مشرکانِ لجوج آن را تکذیب کردند و گاهی آن را القای شیاطینِ جن دانستند و گاهی از جنس شعرش خواندند.