تفسیر آیهٔ ۵۰ سورهٔ انبیاء

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: «وَ هٰذٰا ذِكْرٌ مُبٰارَكٌ أَنْزَلْنٰاهُ أَ فَأَنْتُمْ لَهُ مُنْكِرُونَ » (و این یادآوریِ پربرکتی است که نازلش کرده‌ایم؛ آیا شما باز هم آن را انکار می‌کنید؟).
اشاره با واژهٔ «هذا» (این) به قرآن است؛ و از آن رو «ذکر مبارک» نامیده شده که ماندگار، پیوسته و بسیار پربرکت است؛ مؤمن به آن و کافر به آن، هر دو در جامعهٔ بشری از برکاتش سود می‌برند و دنیا از آن بهره‌مند می‌شود، چه قدرش را بشناسد یا انکارش کند، و چه به حقانیتش اعتراف نماید یا بر آن چشم ببندد.

بر این حقیقت، تحلیلِ نشانه‌های هدایت و اصلاحی که امروزه در جامعهٔ عمومی بشری می‌بینیم و بازگشتِ گام‌به‌گام با آن نشانه‌ها به روزگار نزول قرآن و پیش از آن، گواهی می‌دهد؛ بنابراین، قرآن همان ذکر مبارکی است که بشر از معارف و هدایتش راه می‌جوید، هرچند نادانان از لفظش بی‌خبر باشند، انکارکنندگان حقش را نپذیرند و به این نعمت بزرگ ناسپاسی کنند؛ و مسلمانان نیز با سهل‌انگاری در کار قرآن به آنان در این بی‌اعتنایی یاری رساندند؛ «وَ قٰالَ الرَّسُولُ يٰا رَبِّ إِنَّ قَوْمِي اتَّخَذُوا هٰذَا الْقُرْآنَ مَهْجُوراً» (و پیامبر گفت: پروردگارا، همانا قوم من این قرآن را رها کردند).