تفسیر آیهٔ ۱۸ سورهٔ بقره

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان آیات

تفسیر آیه‌های ۸ تا ۲۰ با هم

خدای متعال می‌فرماید: «وَ مِنَ النّٰاسِ مَنْ يَقُولُ» (و از مردم کسی هست که می‌گوید...) تا پایان این دسته از آیات. ادامه در متن کامل

در این آیات، وضعیت منافقان بیان شده است و به خواست خدا، شرحِ کامل و مفصلِ احوال آنان در سورهٔ منافقون و دیگر سوره‌ها خواهد آمد. ادامه در متن کامل

تفسیر آیه‌های ۱۷ و ۱۸ با هم

و این سخن خدای متعال: «مَثَلُهُمْ كَمَثَلِ الَّذِي اسْتَوْقَدَ نٰاراً» (مَثَل آنان همچون مثل کسی است که آتشی افروخت...) تا آخر، مَثَلی است که حال و روز آنان را به تصویر می‌کشد: آنان درست مانند کسی هستند که در تاریکیِ بسیار غلیظی گرفتار شده است؛ تاریکیِ کوری که در آن خیر از شر و سودمند از زیان‌بار بازشناخته نمی‌شود. پس او برای برطرف کردن این تاریکی، به یکی از راه‌های روشنایی‌یافتن دست می‌یازد، مانند آتشی که می‌افروزد تا با نورش پیرامون خود را ببیند. اما همین که آتش شعله کشید و گرداگردش را روشن کرد، خدا به سببی از سبب‌ها—همچون وزش بادی یا بارش بارانی یا مانند آن—آتش را خاموش می‌سازد، و او دوباره در همان تاریکیِ پیشین خود فرو می‌ماند و میان دو تاریکی گرفتار آمد: تاریکی نخستینی که در آن به سر می‌برد، و تاریکی حیرت و سرگردانی ناشی از بی‌اثر شدن آن وسیلهٔ روشنایی.

و این دقیقاً حال و روز منافق است؛ او ایمانش را آشکار می‌کند و از پاره‌ای فواید ظاهری دین، مانند شریک شدن با مؤمنان در ارث و ازدواج و جز این‌ها، بهره‌مند می‌گردد؛ تا آن‌که هنگام مرگش فرامی‌رسد—همان زمانی که سود بردن حقیقی و کامل از ایمان در آن تحقق می‌یابد—پس خداوند نورش را می‌برد، هر چه را کرده تباه و بی‌اثر می‌سازد، و او را در چنان تاریکی‌ای وامی‌گذارد که در آن هیچ چیز را درنمی‌یابد؛ در نتیجه او میان تاریکیِ کفرِ اصلی‌اش و تاریکیِ جدیدی که با کارهای دورویانه‌اش پدید آورده، گرفتار می‌شود.

تفسیر آیه‌های ۱۷ تا ۲۰ با هم

و این درست حال و روز منافق است؛ او نه ایمان را دوست دارد و نه چاره‌ای جز آشکار ساختنش می‌بیند. ادامه در متن کامل