تفسیر آیهٔ ۲ سورهٔ قریش

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۱ تا ۴ با هم

به روایت اول چنین پاسخ داده شده است که با روایتی دیگر تعارض دارد؛ روایتی که می‌گوید او «بسم الله» را میان آن دو سوره در مصحفش ثبت کرده بود. ادامه در متن کامل

تا پایان حدیث؛ گذشته از اینکه جدابودنِ این دو سوره [با بسمله] امری متواتر است. ادامه در متن کامل

اما آن دسته از شیعیان که به یکی بودن این دو سوره قائل شده‌اند، در این دیدگاه به چند روایت استناد کرده‌اند: ادامه در متن کامل

نخست، روایتی که در «مجمع‌البیان» از ابوالعباس، از یکی از دو امام [باقر یا صادق] (ع) نقل شده که فرمود: ««أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ» و «لإیلاف قریش» یک سوره‌اند»؛ ادامه در متن کامل

و همچنین روایتی که در کتاب «التهذیب» به اسنادش از علاء، از زید شَحّام نقل شده است که گفت: «امام صادق (ع) نماز صبح را با ما گزارد و در یک رکعت، سوره‌های «والضحی» و «ألم نشرح» را قرائت کرد»؛ ادامه در متن کامل

و روایتی که در «مجمع‌البیان» از عیاشی، از مُفَضَّل بن صالح، از امام صادق (ع) آمده که گفت: از آن حضرت شنیدم که می‌فرمود: «در یک رکعتْ میان دو سوره جمع نکن [دو سوره را با هم مخوان] مگر «والضحی» و «ألم نشرح»، و «ألم تر کیف» و «لإیلاف قریش»». ادامه در متن کامل

اما روایت ابوالعباس، به سبب مرفوع بودن سندش (افتادن راویان میانی تا امام) ضعیف است. ادامه در متن کامل

و اما روایت شحام، از دو طریق دیگر نیز از او روایت شده است؛ یکی از آن دو، ادامه در متن کامل

روایتی است که در «التهذیب» به اسنادش از ابن‌مَسکان، از زید شحام نقل شده که گفت: «امام صادق (ع) نماز را با ما گزارد و برای ما سوره‌های «والضحی» و «ألم نشرح» را قرائت فرمود»؛ و طریق دوم، ادامه در متن کامل

روایتی است در همان کتاب از ابن‌ابی‌عُمَیر از برخی اصحابمان، از زید شحام که گفت: «امام صادق (ع) نماز را با ما [به جماعت] خواند؛ در رکعت اول سورهٔ «والضحی» و در رکعت دوم «ألم نشرح لک صدرک» را قرائت فرمود». ادامه در متن کامل

و این روایت، یعنی روایتِ صحیح ابن‌ابی‌عمیر، در خواندنِ این دو سوره در دو رکعت [جداگانه] صراحت دارد و با وجود آن، برای روایت علاء ظهوری در جمع‌کردنِ هر دو سوره در یک رکعت باقی نمی‌ماند. ادامه در متن کامل

تفسیر آیه‌های ۱ و ۲ با هم

خدای متعال می‌فرماید: « لِإِيلاٰفِ قُرَيْشٍ إِيلاٰفِهِمْ رِحْلَهَ الشِّتٰاءِ وَ الصَّيْفِ » (برای انس‌دادنِ قریش، انس‌دادنشان به کوچِ زمستان و تابستان). واژهٔ «إِلف» با کسر همزه، چنان‌که راغب گفته است، گرد آمدنی همراه با سازگاری و پیوستگی است و «الفت» نیز از همین ریشه است. و در «صحاح» آمده است: «و فلان قد ألف هذا الموضع بالكسر يألفه ألفا و آلفه إياه غيره،و يقال أيضا:آلفت الموضع أولفه إيلافا،انتهى» (فلانی با این مکان انس گرفت — «أَلِفَ» با کسر لام — و با آن خو کرد، و دیگری او را با آن مأنوس ساخت؛ و نیز گفته می‌شود: با این مکان انس گرفتم، انس‌گرفتنی؛ پایان سخن صحاح).

«قریش» قبیلهٔ پیامبر (ص) است و آنان فرزندان نَضْر بن کِنانه‌اند که قریش نامیده شد. «رحله» نیز چنان‌که در «مجمع البیان» آمده، چگونگیِ حرکت با شترِ سواری است (راحله: شتر نیرومند برای سفر)؛ و مقصود از «رحله»، بیرون رفتن و کوچ قریش است. این کوچ، از مکه و برای تجارت بود؛ چرا که سرزمین حرم، دره‌ای خشک و بی‌حاصل است که نه کِشتی در آن می‌روید و نه دامی دارد، از این رو قریش در آن با تجارت روزگار می‌گذراندند. آنان در هر سال دو سفر تجاری داشتند: سفری در زمستان به سوی یمن، و سفری در تابستان به سوی شام. معیشتِ آنان از همین راه می‌گذشت و مردم نیز به سبب جایگاه کعبه برایشان احترام قائل بودند؛ از این رو راه را بر آنان نمی‌بستند و به شهرِ امنشان شبیخون نمی‌زدند.

و این سخن خدای متعال: « لِإِيلاٰفِ قُرَيْشٍ » (برای الفت‌دادن قریش)، حرفِ لام در آن برای تعلیل (بیان علت) است، و فاعلِ «إیلاف»، خدای پاک و منزه است و «قریش»، مفعول اول آن است و مفعول دومش حذف شده که جملهٔ بعد بر آن دلالت دارد. و این فرمودهٔ او: « إِيلاٰفِهِمْ رِحْلَهَ الشِّتٰاءِ وَ الصَّيْفِ » بدل از «إیلاف قریش» است؛ فاعلِ «إیلافهم» نیز خداوند است و مفعول اول آن، ضمیر جمع (هم) و مفعول دومش «رحله» و ادامهٔ آن است. بنابراین تقدیرِ کلام چنین است: «لإيلاف الله قريشا رحلة الشتاء و الصيف» (برای آن‌که خداوند قریش را با کوچ زمستان و تابستان الفت دهد).

تفسیر آیه‌های ۱ تا ۳ با هم

و حاصلِ معنای این سه آیه چنین است: قریش باید پروردگار این خانه را عبادت کنند، از آن رو که آنان را با کوچ زمستان و تابستان مأنوس ساخته است، در حالی که با این کوچ در امنیت زندگی می‌کنند.

بحث روایی

تفسیر آیه‌های ۱ و ۲ با هم

در تفسیر قمی دربارهٔ سخن خدای متعال: « لِإِيلاٰفِ قُرَيْشٍ إِيلاٰفِهِمْ » (برای الفت‌دادن قریش، الفت‌دادنشان...) آمده است: «دربارهٔ قریش نازل شد؛ چرا که گذران زندگی‌شان از دو سفرِ کوچ تأمین می‌شد: کوچی در زمستان به سوی یمن، و کوچی در تابستان به سوی شام. آنان از مکه چرم و مغزها (مانند مغز دانه‌های خوراکی) و آنچه را از سمت دریا به دست می‌آمد—همچون فلفل و جز آن—بار می‌کردند و با خود می‌بردند، و در شام، جامه و آرد سفیدِ نرم (دَرْمَک) و غلات می‌خریدند. آنان در مسیر خود با قبایل پیوند الفت و دوستی برقرار می‌کردند و در هر نوبت حرکت، یکی از بزرگان قریش را به ریاست برمی‌گزیدند، و زندگی و روزی‌شان از همین راه تأمین می‌شد.