تفسیر آیهٔ ۲ سورهٔ قارعه

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

و پرسش از حقیقت قارعه در فرمودهٔ خداوند: « مَا الْقٰارِعَهُ »، با اینکه اصل آن معلوم است، اشاره به بزرگ‌داشت و سهمگین نشان دادنِ شأن آن دارد، و اینکه حقیقتش به علم درنمی‌آید؛ و خداوند این بزرگ‌داشت و هول‌انگیزی را با سخن پس از آن تأکید کرده است:

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۱ و ۲ با هم

خدای متعال می‌فرماید: « اَلْقٰارِعَهُ مَا الْقٰارِعَهُ »؛ این دو کلمه مبتدا و خبرند. واژهٔ «قارعه» از ریشهٔ «قَرْع» به معنای کوبیدن با شدت و نیروی بسیار است، و «قارعه» از نام‌های قیامت در قرآن است. گفته‌اند: قیامت را از آن رو قارعه نامیده‌اند که با وحشت دل‌ها را می‌کوبد و دشمنان خدا را با عذاب در هم می‌کوبد.