سورهٔ ۲ · آیهٔ ۲۸۲ ترجمهٔ فارسی · جلد ۲يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓاْ إِذَا تَدَايَنتُم بِدَيۡنٍ إِلَىٰٓ أَجَلٖ مُّسَمّٗى فَٱكۡتُبُوهُۚ وَلۡيَكۡتُب بَّيۡنَكُمۡ كَاتِبُۢ بِٱلۡعَدۡلِۚ وَلَا يَأۡبَ كَاتِبٌ أَن يَكۡتُبَ كَمَا عَلَّمَهُ ٱللَّهُۚ فَلۡيَكۡتُبۡ وَلۡيُمۡلِلِ ٱلَّذِي عَلَيۡهِ ٱلۡحَقُّ وَلۡيَتَّقِ ٱللَّهَ رَبَّهُۥ وَلَا يَبۡخَسۡ مِنۡهُ شَيۡـٔٗاۚ فَإِن كَانَ ٱلَّذِي عَلَيۡهِ ٱلۡحَقُّ سَفِيهًا أَوۡ ضَعِيفًا أَوۡ لَا يَسۡتَطِيعُ أَن يُمِلَّ هُوَ فَلۡيُمۡلِلۡ وَلِيُّهُۥ بِٱلۡعَدۡلِۚ وَٱسۡتَشۡهِدُواْ شَهِيدَيۡنِ مِن رِّجَالِكُمۡۖ فَإِن لَّمۡ يَكُونَا رَجُلَيۡنِ فَرَجُلٞ وَٱمۡرَأَتَانِ مِمَّن تَرۡضَوۡنَ مِنَ ٱلشُّهَدَآءِ أَن تَضِلَّ إِحۡدَىٰهُمَا فَتُذَكِّرَ إِحۡدَىٰهُمَا ٱلۡأُخۡرَىٰۚ وَلَا يَأۡبَ ٱلشُّهَدَآءُ إِذَا مَا دُعُواْۚ وَلَا تَسۡـَٔمُوٓاْ أَن تَكۡتُبُوهُ صَغِيرًا أَوۡ كَبِيرًا إِلَىٰٓ أَجَلِهِۦۚ ذَٰلِكُمۡ أَقۡسَطُ عِندَ ٱللَّهِ وَأَقۡوَمُ لِلشَّهَٰدَةِ وَأَدۡنَىٰٓ أَلَّا تَرۡتَابُوٓاْ إِلَّآ أَن تَكُونَ تِجَٰرَةً حَاضِرَةٗ تُدِيرُونَهَا بَيۡنَكُمۡ فَلَيۡسَ عَلَيۡكُمۡ جُنَاحٌ أَلَّا تَكۡتُبُوهَاۗ وَأَشۡهِدُوٓاْ إِذَا تَبَايَعۡتُمۡۚ وَلَا يُضَآرَّ كَاتِبٞ وَلَا شَهِيدٞۚ وَإِن تَفۡعَلُواْ فَإِنَّهُۥ فُسُوقُۢ بِكُمۡۗ وَٱتَّقُواْ ٱللَّهَۖ وَيُعَلِّمُكُمُ ٱللَّهُۗ وَٱللَّهُ بِكُلِّ شَيۡءٍ عَلِيمٞای کسانی که ایمان آورده‌اید، هرگاه وامی تا سررسیدی معیّن به یکدیگر دادید، آن را بنویسید؛ و باید نویسنده‌ای در میان شما [سند را] به عدالت بنویسد؛ و هیچ نویسنده‌ای نباید از نوشتنِ آن، همان‌گونه که خدا به او آموخته است، سر باز زند، پس باید بنویسد؛ و کسی که حق بر عهدهٔ اوست (بدهکار) باید املا کند و از خدا، پروردگار خویش، پروا بدارد و چیزی از آن نکاهد؛ پس اگر بدهکار، کم‌خرد یا ناتوان باشد یا خود نتواند املا کند، ولیّ و سرپرست او باید به عدالت املا کند؛ و دو شاهد از مردانتان را به گواهی بگیرید، و اگر دو مرد نبودند، یک مرد و دو زن از میان شاهدانی که [به عدالتشان] رضایت دارید [شاهد بگیرید]، تا اگر یکی از آن دو زن فراموش کرد، دیگری یادآوری‌اش کند؛ و شاهدان چون فراخوانده شوند نباید سر باز زنند؛ و از نوشتنِ آن بدهی—چه خرد باشد و چه کلان—تا سررسیدش ملول و دلزده نشوید، که این کار نزد خدا به عدالت نزدیک‌تر، برای شهادت استوارتر، و به این‌که به شک و تردید نیفتید نزدیک‌تر است؛ مگر آنکه دادوستدی نقدی باشد که میان خود دست‌به‌دست می‌کنید، که در این صورت بر شما گناهی نیست که آن را ننویسید؛ و هرگاه دادوستد کردید، شاهد بگیرید؛ و نباید به هیچ نویسنده و شاهدی گزندی برسد [یا آنان گزندی برسانند]؛ و اگر چنین کنید، بی‌گمان این کار برای شما نافرمانی و انحراف است؛ و از خدا پروا بدارید و خدا به شما آموزش می‌دهد، و خدا به همه چیز داناست.خواندن تفسیر المیزان ←برو به تفسیر معنوی
سورهٔ ۲ · آیهٔ ۲۸۳ ترجمهٔ فارسی · جلد ۲۞ وَإِن كُنتُمۡ عَلَىٰ سَفَرٖ وَلَمۡ تَجِدُواْ كَاتِبٗا فَرِهَٰنٞ مَّقۡبُوضَةٞۖ فَإِنۡ أَمِنَ بَعۡضُكُم بَعۡضٗا فَلۡيُؤَدِّ ٱلَّذِي ٱؤۡتُمِنَ أَمَٰنَتَهُۥ وَلۡيَتَّقِ ٱللَّهَ رَبَّهُۥۗ وَلَا تَكۡتُمُواْ ٱلشَّهَٰدَةَۚ وَمَن يَكۡتُمۡهَا فَإِنَّهُۥٓ ءَاثِمٞ قَلۡبُهُۥۗ وَٱللَّهُ بِمَا تَعۡمَلُونَ عَلِيمٞو اگر در سفر بودید و نویسنده‌ای نیافتید، وثیقه‌هایی دریافت‌شده [در گرو بگذارید]؛ پس اگر برخی از شما برخی دیگر را امین دانست، آن کس که امین شمرده شده باید امانتش را بازپس دهد و از خدا، پروردگار خویش، پروا بدارد؛ و شهادت را کتمان مکنید، و هر کس آن را کتمان کند بی‌گمان دلش گناهکار است، و خدا به آنچه انجام می‌دهید داناست.خواندن تفسیر المیزان ←برو به تفسیر معنوی
سورهٔ ۲ · آیهٔ ۲۸۴ ترجمهٔ فارسی · جلد ۲لِّلَّهِ مَا فِي ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَمَا فِي ٱلۡأَرۡضِۗ وَإِن تُبۡدُواْ مَا فِيٓ أَنفُسِكُمۡ أَوۡ تُخۡفُوهُ يُحَاسِبۡكُم بِهِ ٱللَّهُۖ فَيَغۡفِرُ لِمَن يَشَآءُ وَيُعَذِّبُ مَن يَشَآءُۗ وَٱللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَيۡءٖ قَدِيرٌآنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمین است، از آنِ خداست؛ و اگر آنچه را در دل‌های خود دارید آشکار سازید یا پنهانش دارید، خدا شما را با آن حسابرسی می‌کند؛ پس هر که را بخواهد می‌آمرزد و هر که را بخواهد عذاب می‌کند، و خدا بر هر چیزی تواناست.خواندن تفسیر المیزان ←برو به تفسیر معنوی
سورهٔ ۲ · آیهٔ ۲۸۵ ترجمهٔ فارسی · جلد ۲ءَامَنَ ٱلرَّسُولُ بِمَآ أُنزِلَ إِلَيۡهِ مِن رَّبِّهِۦ وَٱلۡمُؤۡمِنُونَۚ كُلٌّ ءَامَنَ بِٱللَّهِ وَمَلَٰٓئِكَتِهِۦ وَكُتُبِهِۦ وَرُسُلِهِۦ لَا نُفَرِّقُ بَيۡنَ أَحَدٖ مِّن رُّسُلِهِۦۚ وَقَالُواْ سَمِعۡنَا وَأَطَعۡنَاۖ غُفۡرَانَكَ رَبَّنَا وَإِلَيۡكَ ٱلۡمَصِيرُپیامبر به آنچه از جانب پروردگارش بر او نازل شده ایمان آورده است، و مؤمنان نیز؛ همگی به خدا و فرشتگانش و کتاب‌هایش و فرستادگانش ایمان آورده‌اند [و می‌گویند:] «میان هیچ‌یک از فرستادگان او جدایی نمی‌اندازیم»، و گفتند: «شنیدیم و اطاعت کردیم؛ پروردگارا، آمرزشِ تو را می‌خواهیم و بازگشت به‌سوی توست.»خواندن تفسیر المیزان ←برو به تفسیر معنوی
سورهٔ ۲ · آیهٔ ۲۸۶ ترجمهٔ فارسی · جلد ۲لَا يُكَلِّفُ ٱللَّهُ نَفۡسًا إِلَّا وُسۡعَهَاۚ لَهَا مَا كَسَبَتۡ وَعَلَيۡهَا مَا ٱكۡتَسَبَتۡۗ رَبَّنَا لَا تُؤَاخِذۡنَآ إِن نَّسِينَآ أَوۡ أَخۡطَأۡنَاۚ رَبَّنَا وَلَا تَحۡمِلۡ عَلَيۡنَآ إِصۡرٗا كَمَا حَمَلۡتَهُۥ عَلَى ٱلَّذِينَ مِن قَبۡلِنَاۚ رَبَّنَا وَلَا تُحَمِّلۡنَا مَا لَا طَاقَةَ لَنَا بِهِۦۖ وَٱعۡفُ عَنَّا وَٱغۡفِرۡ لَنَا وَٱرۡحَمۡنَآۚ أَنتَ مَوۡلَىٰنَا فَٱنصُرۡنَا عَلَى ٱلۡقَوۡمِ ٱلۡكَٰفِرِينَخدا هیچ‌کس را جز به اندازهٔ توانش تکلیف نمی‌کند؛ هر کار نیکی کرده به سود اوست، و هر کار بدی انجام داده به زیان اوست. «پروردگارا، اگر فراموش کردیم یا به خطا رفتیم، ما را مؤاخذه مکن! پروردگارا، هیچ بار گرانی بر دوش ما مگذار، چنان‌که بر پیشینیان ما نهادی! پروردگارا، آنچه را تاب و توانش را نداریم بر ما بار مکن؛ و از ما درگذر، و ما را بیامرز، و بر ما ببخشای؛ تو مولا و سرپرست مایی، پس ما را بر گروه کافران پیروز کن!»خواندن تفسیر المیزان ←برو به تفسیر معنوی