إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةٗۖ وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ
بی‌تردید در این [ماجرا] نشانه‌ای [بزرگ] است، ولی بیشترشان مؤمن نبودند.
تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر
بیان
تفسیر آیه‌های ۶۷ و ۶۸ با هم
خدای متعال می‌فرماید: « إِنَّ فِي ذٰلِكَ لَآيَهً وَ مٰا كٰانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ وَ إِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ » (شعراء: ۶۷-۶۸). ظاهر سیاق کلام — که سیاق داستان‌های آینده نیز آن را تأیید می‌کند — نشان می‌دهد که اشارهٔ «ذلک» (این ماجرا) به مجموعِ رویدادهای یادشده در داستان موسی است؛ از برانگیخته شدن او و دعوت فرعون و قومش، تا رهایی بنی‌اسرائیل و غرق شدن فرعون و لشکریانش. پس در همهٔ این‌ها برای هر کس که در آن بیندیشد، نشانه‌ای روشن بر یکتاییِ خدای متعال در پروردگاری و حقانیت رسالت وجود دارد.
تفسیر آیهٔ ۶۷ سورهٔ شعراء، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۵، صفحهٔ ۲۷۸ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/26/67/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
و این سخن او که: « وَ مٰا كٰانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ »؛ یعنی با وجود آشکار بودنِ نشانه‌ای که بر آن دلالت داشت، بیشتر این کسانی که داستانشان را بازگفتیم ایمان نیاوردند. بر این اساس، تکرارِ جملهٔ « وَ مٰا كٰانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ » در پایان هر یک از داستان‌های آورده‌شده در این سوره، به منزلهٔ نتیجه‌گیری و تطبیقِ نمونه بر موضوعِ مورد بحث است؛ گویی پس از نقل هر داستان چنین گفته می‌شود: این سرگذشتِ آنان است که نشانهٔ خدای متعال را در بر دارد و بیشترشان ایمان نیاوردند، همان‌گونه که بیشترِ قوم تو نیز ایمان نیاورده‌اند؛ پس بر آنان اندوهگین مباش، چراکه شیوهٔ همهٔ امت‌هایی که پیامبری به سویشان فرستادیم و آنان را به یکتاییِ پروردگار فراخواند، همین بوده است.
و برخی گفته‌اند: ضمیر در « أَكْثَرُهُمْ » به قوم پیامبر (ص) بازمی‌گردد و معنا چنین است: در این داستان نشانه‌ای هست، ولی بیشترِ قوم تو به آن ایمان نیاورده‌اند؛ اما این سخن دور از ذهن می‌نماید.