تفسیر آیهٔ ۵۷ سورهٔ شعراء

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۵۳ تا ۶۶ با هم

خدای متعال می‌فرماید: «فَأَرْسَلَ فِرْعَوْنُ فِي الْمَدَائِنِ حَاشِرِينَ» (پس فرعون در شهرها گردآورندگانی فرستاد) تا این سخن که «ثُمَّ أَغْرَقْنَا الْآخَرِينَ» (سپس دیگران را غرق ساختیم). ادامه در متن کامل

داستان غرق شدن فرعونیان و نجات یافتن بنی‌اسرائیل در چهارده آیه آمده است؛ و با حذف برخی از بخش‌های داستان، کلام خلاصه شده است، زیرا از سیاق و روند گفتار آشکار است؛ مانند بیرون رفتنِ شبانهٔ موسی و بنی‌اسرائیل از مصر که سخن خداوند: « أَنْ أَسْرِ بِعِبٰادِي » (که بندگانم را شبانه حرکت بده) بر آن دلالت دارد، و موارد دیگر نیز بر همین قیاس است. ادامه در متن کامل

تفسیر آیه‌های ۵۷ تا ۵۹ با هم

«فَأَخْرَجْنَاهُمْ مِنْ جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ وَكُنُوزٍ وَمَقَامٍ كَرِيمٍ» (پس آنان را از باغ‌ها و چشمه‌سارها و گنج‌ها و جایگاه‌های باارزش بیرون راندیم) که کاخ‌های برافراشته و خانه‌های مجللشان در آنجا قرار داشت؛ و از آنجا که بیرون آمدنِ آنان در پیِ تدبیری الهی و به سبب خوی برتری‌جویی و خودبزرگ‌بینی‌شان بود، خداوند بیرون راندنِ آنان را به خودش نسبت داد. « كَذٰلِكَ » یعنی ماجرا چنین بود، « وَ أَوْرَثْنٰاهٰا » یعنی آن باغ‌ها، چشمه‌سارها، گنج‌ها و جایگاه باکرامت را به ارث دادیم « بَنِي إِسْرٰائِيلَ » (به بنی‌اسرائیل)، چرا که ما فرعون و سپاهیانش را هلاک کردیم و بنی‌اسرائیل را پس از آنان بر جای گذاشتیم، از این رو آنان وارثان آن نعمت‌ها شدند.